Blijf er niet mee zitten ….

Bij zwanger zijn en bevallen komen emoties vrij die we niet kennen. Het is een hele belevenis, een groeiproces, een grote klus. De één zegt het voor geen geld te hebben willen missen en wil het graag nog eens overdoen, voor de ander is het een gruwel geweest, wat ze nooit meer wil meemaken en het liefst wegstopt, er niet over praat of leest.

Normaal is, de eerste tijd na de bevalling, mixed feeling te hebben. De ervaring en belevingen moeten haar plek vinden. Na enige maanden, 3 of meer…. vormt zich een stabiel beeld en komt er redelijke vrede met gevoelens en emoties.

Jammer is het, dat veel vrouwen, op dit moment zo’n 20 – 40 %, 3 jaar na de bevalling, er ‘nog niet uit zijn’ en over de bevalling ontevreden of verdrietig zijn. Dat is nogal wat. Bevallen is gezondheid en mag, in mijn ogen, niet ontaarden in jaren lange ontevredenheid en verdriet.

Allereerst moet mij van het hart, dat verdriet en slechte ervaringen door bevallen zoveel mogelijk moet worden voorkomen en als het er is, snel opgeruimd moet worden.

Verdriet en slechte ervaringen krijgen aandacht tijdens het kraambed en kun je bespreken tijdens de nacontrole 6 - 8 weken na de bevalling. Het moet helder zijn, voor zowel vrouwen als de begeleiders, wat goed en wat fout liep en hoe de bevalling is ervaren.

Voor jezelf is het erg belangrijk om de reden van dingen en handelingen te weten, dus om de gebeurtenissen te doorgronden en begrijpen en ze een plek te geven. Het is nogal wat, een kind krijgen.

TIPS

·       Maak alsnog een verslag van je bevalling, beschrijf zo objectief mogelijk wat je persoonlijke bevindingen zijn van de bevalling en wat en hoe je het hebt ervaren. Dit geeft je duidelijkheid.

·       ZIT je 3 maanden - of jaren na de bevalling nog met het verhaal van je bevalling. Neem dan contact op met je oude begeleider en vraag om een persoonlijk gesprek over die bevalling.

·       Bespreek samen je eigen verslag en de gegevens uit de status, de map waar de arts of verloskundige alles in heeft genoteerd over het verloop en de handelingen. De gegevens moetn 15 jaar bewaard blijven (WGBO). Spreek je tijdens dit evaluatie gesprek uit over je bevindingen en je ervaringen en praat alles wat je nog op je hart hebt helemaal uit.

·       Het gesprek over het verloop en de gebeurtenissen van de bevalling met de oude begeleider geeft je de kans het verloop anders en meer objectief te leren zien, zodat je zaken een plek en betekenis kunt geven en verder komt.

·       Lukt het je niet dit te organiseren, de oude begeleider is er niet meer of wil geen gesprek voeren, vraag dan bij Netwerk WOMAN network.woman@planet.nl om een adres bij je in de buurt voor een verwerking gesprek met een onafhankelijke, ervaren vroedvrouw counselor. Dit is een gericht gesprek van één tot maximaal twee maal één uur. Tijdens dit gesprek wordt ‘open‘ over je persoonlijke verwachtingen, ervaringen en gevoelens ten aanzien van die bevalling gesproken en ben je daarna zeer waarschijnlijk beter in staat de verwerking zelf af te maken.

·       Denk je dat het dieper zit en je er zo niet uitkomt, ga dan, via je huisarts, snel op zoek naar een eerstelijns psycholoog.

Blijf er asjeblieft niet mee zitten ....  

Home birth in Europe

Being an independent midwife entrepreneur for more than 40 years I have some problems to share with you. After 20 years being an independent midwife in the Netherlands, I sold my practice in late 1990 and became lecturer, researcher and later the director of one of the Dutch midwifery schools. Since 1998 I  work independently as business consultant in midwifery and as birth activist. Natural birth is the red line in my life.

           

            During the Aachen 2000 conference on 'Out of hospital birth', a conference I was one of the organisers, the problem of 'the availability of affordable indemnity insurance arrangements for independent working midwives in several European countries' came a cross. We independent midwives entrepreneurs had the idea we should handle this ourselves and would come up with solid long-term solutions.

However we experienced the matter as very hard. After years of studying options and consulting insurers and lobby by national midwifery organizations, governments and the ICM,  the International Confederation of Midwives, we have no solution that fits independently working midwives. To make a long story short. Various options are researched, ideas have been  developed, goodwill was build up, however time is now running out.

In current European working situations registered health professionals, like independent working midwives, can be sued for compensation on narrow grounds. There are however many other forums where an independent working midwife may need legal assistance to defend her practice ¹. Indemnity insurance is therefore vital for all independent working midwives in the countries in the European Union ².

From October 2013 on Europe demands authorised health practitioners holding an Access Agreement to maintain Professional Indemnity protection. Therefore independent working midwives need 'open' excess to professional indemnity protection.

In most European countries this is not possible as these insurances are or 'far too' expensive or 'not available' for independently working midwives. Independent midwives have in general a low income. In the Netherlands and Belgium independently working midwives (Dutch midwives have higher income than the other European midwives) have access to professional indemnity protection. the Dutch midwives have choice and can buy packages, Belgium midwives buy coverage via the membership of the Flemish midwives organisation, VLOV ².  

In many other European countries there is urgent need for indemnity insurance by change of European law. Not having an indemnity insurance as independent midwife, will lead to the closing of midwives practices; thus midwives will than abandon the independent work for good. The result will be that women will not have anymore the choice to birth at home.

The free choice for the place of birth of women is a human right. In a short and simple opinion on the case of Ternovszky v. Hungary, December 2010, the European Court held that legal authority and meaningful choice in childbirth is a human rights issue . The European Court condemned the state of Hungarian birth policies, ordering to create the necessary regulations as soon as possible. In legal terms, the state of Hungary was violating two articles of the European Convention of Human Rights; the one dealing with one’s right to privacy as well as its antidiscrimination regulation ³.

Having freedom of choice is a fundamental right of women. No freedom of choice is in conflict with the EU Directive of 21 January 1980 and its later amendments on the mutual recognition of midwifery qualifications, the effective exercise of the right of establishment, and the freedom to provide midwifery services (80/154/EEC) ⁴. Midwives are allowed by European law to serve and guide women at home and elsewhere independently and are allowed to work and establish practices independently if they wish to. Women have free choice for the place of giving birth, home, birth centre of hospital and free choice for the professional who provides her midwifery care ⁴.

So at the one hand there are legal rights for women and midwives and at the other hand the European Law on Patient Rights which urge the group of independently practicing midwives to have indemnity insurance which is not for sale or too expensive. 

For a solution of the problem I see at the moment composing a minimal indemnity insurance scheme, arranged and governed by the independent midwives organisations in particular country.

1. A Mutual Guarantee Indemnity Insurance fund. In the past there where set up Mutual Guarantee Insurance funds in countries on continental Europe by the doctors’ social and science organisations. They served their members with cheap insurance facilities for cars, healthcare and later indemnity insurance within a self created and managed Mutual Guarantee Insurance Fund. They supplied their member’s fashioned good prised service and made at the long run good profit, profit which returned directly into the fund. This is ‘a’ way to develop an indemnity scheme for independent working midwives in Europe. This option asks for money, govern abilities, international connections and insurance knowledge. 

2. Micro indemnity insurance. What is important to emphasise is that midwifery care given by independent working midwives is far different from obstetrics and midwifery in hospitals. Independent working midwives are less active and show less interventions during birth. They are specifically building up relations with women and families from early pregnancy on and see the women and their families during pregnancy, birth and in the laying inn period extensively. The mutual build up trust, of women to midwives and midwives to women, is a proven help for better and more spontaneous births.

Therefore we see, in ratio, less claims of the independent midwives group which provide continuity of care, than in the group of obstetricians and midwives working in hospitals, offering fragmented care ². In hospitals, relations with women fail and communication is not that easy in case of problems without a trusting relation. As mentioned before the independent working midwives service has focus on normal spontaneous non interventional birth of healthy women, hospital focus is on problems and risks. Evidence shows that independent working midwives, providing continuity of care of a known midwife, generate more satisfaction, less interventions and better outcome ^{5, 6}.

'Micro insurance' is like ‘micro finance’. ‘Micro insurance’ is a protection of low-income people against specific perils in exchange for regular premium payment proportionate to the likelihood and cost of the risks involved. This definition is what independent working midwives can use, as one might use this for regular indemnity insurance and except for the clearly prescribed target market, the lower income of independent midwives and lower amount of claims ⁴. This option asks as well for money, govern abilities, national and international connections and insurance knowledge.

       

            I am very concerned about the indemnity insurance problem at the moment in Europe. My suggestion is to come forward with ideas, people and money to solve this problem at short notice.

What I know is that without the availability of Indemnity Insurance for an independent working midwife in Europe, home birth in Europe, even in the Netherlands, will fade away. 

¹ New Zealand College of Midwives Inc. (2013). Professional Indemnity Insurance. New Zealand: NZCOM. http://www.midwife.org.nz/join/professional-indemnity-insurance

² Oudshoorn, Chr. (2007). Independent midwives and liability insurance. Maternity Matters. Australia.

³ Wikipedia. (2013). Microinsurance. http://en.wikipedia.org/wiki/Microinsurance

⁴ van Bemmelen van Gent, E. ( Editor in Chief).  (2012). HUMAN RIGHTS IN CHILD BIRTH. Bynkershoek Publishing. The Hague Institute for Law & Practice Cornelius Bynkershoek.

⁵ AIMS. (2013). Independent Midwifery Professional Indemnity Insurance. Understanding the situation.

 http://www.aims.org.uk/Campaigns/independentMidwifery.htm

 ⁶ Johnson K C Daviss B (2005). Outcomes of planned home births with certified professional midwives: large prospective study in North America. BMJ;330:1416 (18 June), doi:10.1136/bmj.330. 7505. 1416.

WAT ZIJN ONZE DRIJVEREN?

           

  

 

Motivatie is de kracht die ons bewust en onbewust voortduwt om iets te bereiken. Een doel, een bepaalde richting. Motivatie kan voortkomen uit een wens, uit nieuwsgierigheid of er kan druk van buitenaf zijn, die ‘dwingen’ dingen te doen. Drijfveren, ‘motivatie-stijlen’, verschillen voor de verschillende situaties en onderwerpen, maar zijn er desalniettemin. We kunnen onze drijfveren gebruiken, vooral als we iets nieuws willen gaan doen of iets willen veranderen. Drijfveren geven ons inzicht in de manier waarop we dingen doen, oppakken, leren en verwerken. Als we de eigen belangrijkste drijfveren kennen, dan kunnen we snel situaties herkennen en doorzien en daarmee beoordelen of ze aan onze behoeften en het doel wat we hebben voldoen. Daarmee worden we dus meest effectief.

Vijf – tien minuten zijn genoeg om de eigen drijfveren te leren kennen. Print deze tekst uit en beantwoord de onderstaande vragen.

Begin met het lezen van de dikgedrukte woorden in de linkerkolom. Kies daarna ‘snel’ één van de korte statements die er achter staan. Kies dat statement wat momenteel het beste bij je past, behalve bij de vragen die over ‘vroeger’ gaan. Zet een kruis op het statement dat je kiest.Tel daarna de kruisen in de kolommen, van boven naar beneden, op en noteer het totaal, per kolom, onder in het vakje.

De vragen leveren geen ‘goede’ of ‘foute’ antwoorden op en geven geen oordeel. De som van je persoonlijke keuzen bieden je zicht op je persoonlijke drijfveren.

IK BEN TROTS ALS IK	Dingen voor elkaar krijgen	Mensen kan helpen	Over dingen kan doordenken
IK DENK HET MEESTE AAN	Wat er hierna komt	Mensen	Ideeën, plannetjes
OM TE ONTSPANNEN HEB IK DE NEIGING OM	Alles te doen wat zorgt dat ik ontspan	Beetje rondhangen en met vrienden kletsen	Lezen, internetten
IK HOU ER VAN DINGEN TE DOEN	Nu meteen, of volgens planning	Als het iedereen uitkomt	Als het goed voelt voor mij
OP OF VIA INTERNET HOU IK VAN	Dingen opzoeken en terugvinden	E-mailen, forums bezoeken, chatten	Beetje rondkijken, rond surfen
PROJECTEN ZOUDEN MOETEN	Op tijd klaar zijn	Gedaan worden in groepen	Zinvol voor mij zijn
OP SCHOOL HIELD IK VAN	Constant vragen stellen	Vrienden maken	Onderzoeken
SCHEMA’S EN PLANNINGEN	Houden dingen overzichtelijk	Helpen mensen samenwerken	Zijn een nuttig instrument
IK WIL HERKEND WORDEN AAN HET FEIT DAT IK	Netjes ben, georganiseerd productief, efficiënt en punctueel	Op mensen let, vriendelijk ben, eerlijk, attent en zorgzaam	Slim ben, dingen ontdek en problemen oplos
BIJ HET TOT STAND BRENGEN VAN DINGEN	Maak ik af waar ik aan begon	Vermeld ik de bijdragen van andere mensen	Volgens mij is leven een reis, geen doel
TOTAAL	Doel:	Relatie:	Leren:

De kolom met het hoogste aantal kruisen, geeft je ‘primaire’ drijfveer aan. De kolom met het een-na-hoogste aantal geeft je tweede drijfveer aan. Over het algemeen springt één gebied er uit en zit er wat overlap in een tweede gebied.

Je eerste drijfveer:

Je tweede drijfveer:

Als je doelgericht bent, zullen je waarschijnlijk je doelen proberen te bereiken via een rechtstreekse en duidelijke route. Daarbij maak je gebruik van een referentie, een boek, je computer, of je belt iemand die er veel over weet – het is maar net, wat er beschikbaar is. Je houdt ervan mensen persoonlijk te ontmoeten, omdat dat volgens jou de meest effectieve manier is om dingen te regelen. Leren op zich vind je niet zo veel aan.

Als je relatie-gericht bent, doe je aan dingen mee vanwege de sociale contacten. Als je mensen ontmoet en met ze omgaat, dan leer je het gemakkelijkst. Je houdt er in de regel niet van om alleen en onafhankelijk te werken en je aandacht puur op het onderwerp te richten in plaats van op de mensen, omdat dat de interactie weghaalt die belangrijk voor je is.

Als je leer-gericht bent, wordt je gedreven door de praktijk van het leren zelf. Je zoekt naar kennis-voor-de-kennis en je raakt gefrustreerd als je langer bezig moet zijn met procedures en processen dan met het werkelijk vergaren van kennis.

Er is een vierde drijfveer, die hier niet aan bod komt, omdat hij ontzettend weinig voorkomt. Het is de zgn. kick-gerichte drijfveer. Dit is niet zozeer gericht op bepaalde zaken, als wel wég van alles wat mensen ‘belemmert’. Dat wil niet zeggen, dat kick-gerichte mensen geen doelen kunnen bereiken of relaties onderhouden, maar als iets naar hun gevoel te veel tijd of belemmeringen oproept, raken ze onrustig en gefrustreerd. Als je kick-gericht bent, dan ben je waarschijnlijk impulsief en dat wil je ook blijven. Je zoekt de kick en vlucht voor alles wat dat niet te bieden heeft. Iedereen voelt of gedraagt zich wel eens impulsief en we hebben allemaal wel eens de drang om los te breken als we ons belemmerd voelen, maar meestal buigen we die drang een beetje om, in plaats van er meteen op te reageren en ons daardoor te laten leiden.

Marcia L. Conner, 1993-2002. All rights reserved.

View this assessment online at http://agelesslearner.com/assess/motivationstyle.html

  

Biezenmortel, januari 2004.

Bewerkt voor blog happybirthnederland, Epen, maart 2013.

Foto afkomstige uit eigen collectie. Beeldje van Olympisch sportster. Olympisch museum, Olympia, Griekenland, 2011.

Sprookje

Een arme Chinees riep de jaloezie op van de rijkste mensen van het land, want hij bezat een buitengewoon wit paard. Iedere keer als men hem voor het dier een fortuin aanbood, antwoordde de oude man: “Dit paard is meer dan een dier voor mij, hij is een vriend en ik kan hem niet verkopen?” Op een dag verdween het paard. De buren die voor de lege stal bijeengekomen waren, gaven hun mening: “Arme idioot, dit was te verwachten dat dit dier gestolen zou worden. Waarom heeft hij het niet verkocht? Wat een ongeluk!” De boer bleek wat bedachtzamer te zijn: “We moeten niet overdrijven, zei hij. We kunnen stellen dat het paard niet meer in de stal staat. Dat is een feit. De rest is een oordeel van uw kant. Hoe weet u of het een ongeluk of een geluk is? We kennen slechts een deel van deze geschiedenis. Wie weet wat er nog zal gebeuren?” De mensen maakten de oude man belachelijk. Al heel lang vonden ze hem maar een onnozele idioot. Twee weken later kwam het witte paard terug. Het dier was niet gestolen, hij had zelf de benen genomen en was naar de groene weide gegaan. En na zijn escapade kwam hij terug met een twaalftal wilde paarden. Opnieuw kwamen de dorpelingen samen: “Je had gelijk. Het was geen ongeluk, maar een zegen.” -”Zover wil ik niet gaan,” zei de boer. “Laten we ons beperken tot de constatering dat het paard is teruggekomen. Hoe weten we of het een geluk is of een ongeluk. Het is slechts een deel van een hele geschiedenis. Kunnen we door een zin te lezen de inhoud van een boek kennen?” De dorpelingen gingen uiteen, ervan overtuigd dat de oude man raaskalde. Twaalf mooie paarden krijgen was ontegenzeglijk een gift uit de hemel. Wie kon dat nou ontkennen? De zoon van de boer nam de taak op zich de wilde paarden te dresseren. Een van hen wierp hem op de grond en vertrapte hem. De dorpelingen kwamen weer bijeen en gaven hun mening: “Arme vriend! Je had gelijk, deze wilde paarden hebben je geen geluk gebracht. Je enige zoon is verlamd. Wie zal je bijstaan in je oude dagen? Je bent echt te beklagen!” -”Niet zo snel,” antwoordde de boer. “Mijn zoon kan zijn benen niet meer gebruiken. Dat is alles. Wie weet wat het ons zal brengen. Het leven laat zich beetje bij beetje zien, niemand kan de toekomst voorspellen.” Enige tijd later brak de oorlog uit en alle jonge mensen van het dorp moesten het leger in, behalve de invaliden. “Oude man”, klaagden de dorpelingen, “je had gelijk. Jouw zoon kan niet meer lopen, maar hij blijft bij je terwijl onze kinderen de dood tegemoet lopen.” Vrij verteld naar een sprookje van Lao Tse.

 

 

Geef terug die bevalling!

Bevallen is helemaal geen strikt medisch technisch proces zoals steeds vaker te horen en te lezen is. Bevallen is een autonoom, fysiologisch, neuro-hormonaal gestuurd proces, waarbij sociaal psychologische en spirituele zaken een even belangrijke rol spelen. Spontane bevallingen rond de uitgerekende datum vragen nauwelijks om medisch technische hulp. Spontane bevallingen  vragen om ‘voor vrouwen’ bekende te vertrouwen begeleiders, die het fysiologische proces kennen en doorgronden en in staat zijn dat wijs te faciliteren. Helaas zijn er daar weinig van.

Omdat het proces autonoom en meer sociaal dan medisch van aard is, moeten vrouwen het zelf doen. Hun lijf doet het werk en ze moeten het autonome proces zelf faciliteren, zij moeten de unieke signalen volgen en die vooral niet tegenwerken. Daarvoor hebben zij vrijheid en controle nodig. Ze moeten ‘zelf’ kunnen doen en laten. Ja, dat weten we al eeuwen.

Sinds de 17^de eeuw zien veel professionals dat anders en eigenen het proces stukje bij beetje zich toe. Leerboeken staan er vol van.

Wie doet de bevalling vragen we op straat aan zwangere vrouwen. De dokter of de vroedvrouw? We noemen dit cultuur. Het is dagelijks observeerbaar. Is dit gedrag het product van de medische cultuur sinds de invoering van instrumenten om bevallingen te verkorten of is het een eindproduct van het sociaal competitieve (leer) proces dat wij vrouwen eeuwen voorleefden; dat we aan de ideeën en technieken van mannen meer waarde hechten, dan aan het oergevoel van vrouwen en de ideeën en ruime ervaring van wijze vroedvrouwen of moet het medisch georiënteerde gedrag van het regelen en controleren van spontane bevallingen met veel techniek en meten bij springlevende gezonde vrouwen en baby’s opgevat worden als een gedragspatroon of cultureel gedrag (Cosmides & Tooby, 1992)? Voer voor sociologen en psychologen.

Wat we dagelijks zien en wat vrouwen dagelijks ervaren bij spontane bevallingen is dat professionals (dokters en verloskundige alike) sturen en controleren om zelf controle te houden. Vrouwen volgen zonder veel morren. Slechts enkele vrouwen zijn zeer radicaal en opstandig, na vaak zeer slechte ervaringen en besluiten de zaken helemaal zelf te regelen, ‘the freebirth movement’.

Het is dus een redelijk stabiel patroon in onze cultuur dat vrouwen gedurende bevallingen BIJNA alles doen wat ze wordt opgedragen. ‘Liggen’ en ze gaat liggen, alsof ze hondjes zijn.  De vrouw legt zich tijdens de spontaan begonnen en normaal verlopende bevalling er (letterlijk) bij neer en geeft zo haar autonomie en eigen verantwoordelijkheid weg. Hulpeloos op de rug met de benen omhoog. Erger kan het niet. Zo kan ze haar eigen signalen helemaal niet meer voelen, laat staan volgen en zo stagneert het proces dus nogal vaak. Dan is medische hulp nodig en wordt er achteraf gezegd ‘hoe goed het is’ dat er ingegrepen kon worden, terwijl bij lopen en staan stagnatie en de bijgevolgen van stagnatie veel minder voorkomen. Een zichzelf voorspellende profetie.

Schier onmogelijk is het voor vrouwen om ‘NEE dat doe ik niet’ te roepen als zij volop aan het ontsluiten is en doorlopend oxytocine produceert. De oxytocine flow maakt het vrouwen onmogelijk te vechten, immers als zij gaat tegenstribbelen stopt de oxytocine output, doordat adrenaline de overhand krijgt. Weg weeën. De oxytocine flow ontspant en maakt vrouwen meer volgzaam. Dat weten professionals intuïtief al eeuwen, want zelfs de meest brutale meid is dan volgzaam.

Zo ontstond dus de huidige Nederlandse verloskundige cultuur. Het is tijd om die cultuur te veranderen. Geef vanaf vandaag de bevalling terug aan de vrouw! Laat vrouwen hun eigen gang gaan, 'stimuleer ze alleen maar rechtop blijven' tijdens bevallingen, zodat ze in staat blijven de eigen unieke signalen te volgen.
Gebruik de ‘Tien TOP Tips voor normaal bevallen’ als evidence en ga aan de slag met de slogan ‘De bevalling, die is van vrouwen!

http://youtu.be/Wu7XPsj1AZY
 

Cosmides, L., Tooby, J. (1992). The Psychological Foundations of Culture. In J. H. Barkow (Ed.). The Adapted Mind: Evolutionary psychology and the Generation of Culture. New York: Oxford University Press.

Keijzer Gré, Oudshoorn Tine (2009). Tien Top Tips voor normaal bevallen. Tijdschrift voor verloskundigen, 34(1),142-143. http://vvah.artsennet.nl/Nieuws/Artikel/Tien-TOP-Tips-NORMAAL-BEVALLEN-HAPPY-BIRTH.htm